ΣΛΑΒΙΚΗ ΕΠΙΒΟΥΛΗ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
---------
10ο Παγκόσμιο Συνέδριο Παμμακεδονικών Ενώσεων
ΗΠΑ-Αυστραλίας-Καναδά- Ευρώπης-Αφρικής
---------
Πολιτικό
πρόβλημα
Η Σλαβική επιβουλή κατά της
Ιστορίας και του Πολιτισμού της Μακεδονίας αποτελεί πολιτικό πρόβλημα που
δημιούργησε ο καθοδηγούμενος από τους Σλάβους Διεθνής Κομμουνισμός και το
οποίο προσπάθησε να ενδύσει με πλαστά ιστορικά, εθνολογικά, γλωσσικά κλπ
στοιχεία ώστε να μπορέσει να αντέξει στο χρόνο και να αποτελέσει αντικείμενο
διεκδίκησης όχι μόνο στο πολιτικό πεδίο αλλά και στο ιστορικό, εθνολογικό
γλωσσικό κλπ.
Η Σλαβική επιβουλή κατά της
Μακεδονίας άρχισε στα μέσα του 19ου αιώνα ως εδαφική διεκδίκηση
της Τσαρικής Ρωσίας των εδαφών της Θράκης και μεγάλου μέρους της Μακεδονίας
από την τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία προς όφελος της εμπίστου Βουλγαρίας . Η
προσπάθεια αυτή απέτυχε διότι η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) που
δημιουργούσε την μεγάλη Βουλγαρία ακυρώθηκε λίγους μήνες μετά , όμως δεν
ακυρώθηκε ο μεγαλοϊδεατισμός που δημιουργήθηκε στους Βούλγαρους για μία
μεγάλη Βουλγαρία με έξοδο στο Αιγαίο . Ο μεγαλοϊδεατισμός αυτός αποτέλεσε
και την αιτία για τις βαρβαρότητες που διέπραξαν οι Βούλγαροι κυρίως το 1913
και το 1941 κατά του ελληνικού πληθυσμού τόσο στη Θράκη όσο και στη
Μακεδονία που στόχο είχαν την εκδίωξη του από τα πατρογονικά εδάφη και την
εγκατάσταση Σλάβων ώστε να αλλοιωθεί εθνολογικά η περιοχή δημιουργώντας έτσι
επιχειρήματα για την διεκδίκηση των εδαφών αυτών.Η ευκαιρία
να επανέλθει στο προσκήνιο το θέμα
δόθηκε με την δημιουργία της Κομμουνιστικής Διεθνούς η οποία , με απόφαση
του 3ου
- 2 -
Συνεδρίου της Τρίτης Κομμουνιστικής
Διεθνούς το 1924 καλούσε όλα τα τότε Κομμουνιστικά Κόμματα στα Βαλκάνια να
υποστηρίξουν « την δημιουργία ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης
». Την απόφαση αυτή δεν αποδέχτηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας το
οποίο μέχρι το 1934 δεν αναγνώριζε ίδια «Μακεδονική» εθνότητα .Όμως, το
1937 με την επιστροφή του Τίτο στην Γ/βία από την Μόσχα όπου είχε παραμείνει
για μερικά χρόνια ώστε να τύχει της καταλλήλου εκπαιδεύσεως, η απόφαση αυτή
ανετράπη (1940 ).
Αρχές Δεκεμβρίου 1991
πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά επίσημη διμερής συνάντηση μεταξύ της χώρας
μας και του τότε Προέδρου των Σκοπίων για την επίλυση των διμερών
προβλημάτων. Κατά την συνάντηση του ομιλούντος , τότε Πρέσβεως στην Ο.Δ.
της Γ/βίας και του Κύρο Γκλιγκόρωφ, Προέδρου των Σκοπίων , ο τελευταίος
όταν εθίγη το πρόβλημα του ονόματος είπε ότι « οι Σλάβοι ήλθαν τον 7ο
αιώνα μ .χ και ουδεμία σχέση έχουν με την ιστορία και τον πολιτισμό των
Μακεδόνων , οι δε Σλάβοι στην περιοχή των Σκοπίων ήλθαν τον 18ο
αιώνα και επειδή διέφεραν από τους εκεί διαβιούντες Σέρβους και
Βούλγαρους έλαβαν το όνομα τμήματος του εδάφους για να μην απορροφηθούν
απ’ αυτούς». ΄Όταν τον ρώτησα « γιατί θα πρέπει ο Ελληνισμός να πληρώσει το
τίμημα μίας ενδοσλαβικής διαφοράς» μου απάντησε ότι « δυστυχώς έτσι έχει
εξελιχθεί η ιστορία»
Σημειωτέον ότι 18 χρόνια
μετά, τον Οκτώβριο του 2008 ο π.Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων κ.
Φρτσκόφσκι σε συνέντευξη του στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» του κ. Π. Σαββίδη
επανέλαβε, μεταξύ άλλων, ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων δεν είναι Μακεδόνες αλλά
Σλάβοι οι οποίοι δεν θέλουν να αφομοιωθούν από τους ομόφυλους τους
Βούλγαρους.
Επίσης, προ έτους ο τότε
Βούλγαρος Υπουργός των Εξωτερικών δήλωσε ότι η Βουλγαρία δεν πρόκειται να
δεχθεί χωρίς όρους την ένταξη των Σκοπίων στην Ε. Ενωση. Την δήλωση αυτή
επικρότησε και ο Πρόεδρος της Βουλγαρίας. Επισημαίνω ότι η Βουλγαρία η οποία
ήταν η πρώτη χώρα που
- 3 -
αναγνώρισε τα Σκόπια , τα
αναγνώρισε ως Κράτος και όχι ως Έθνος, που υποδηλώνει ότι οι πρωτεργάτες του
πολιτικού αυτού προβλήματος ,μετά από δεκαετίες και αφού είδαν την δική τους
πολιτική να αποτυγχάνει, να δέχονται , εμμέσως πλην σαφώς, ότι το θέμα
είναι καθαρά πολιτικό. Εξ’ άλλου ο Πρόεδρος της Σερβίας, αρχές Ιουνίου 2009
ζήτησε από τους Διεθνείς Οργανισμούς να καταδικάσουν τις προσπάθειες των
Κοσσοβαρικών Αρχών « να ξαναγράψουν την Ιστορία οικειοποιούμενοι τον
Σερβικό πολιτισμό στο Κοσσυφοπέδιο». Δεν πρόσθεσε φυσικά την φράση , «
όπως κάναμε εμείς με την Ελλάδα για την Μακεδονία»
Μία άλλη απόδειξη ότι το
πρόβλημα αυτό είναι πολιτικό κατασκεύασμα των Σλάβων αποτελεί και η αποδοχή
τον Ιούνιο του 1993 από τον τότε Πρόεδρο των Σκοπίων, μετά από μεσολάβηση
του τότε Σέρβου Προέδρου Μιλόσεβιτς, της ονομασίας « Σλαβική Δημοκρατία της
Μακεδονίας» με τροποποίηση του Σκοπιανού Συντάγματος. Η πρωτοβουλία αυτή
δεν κατέληξε σε αποτέλεσμα διότι δεν επετεύχθη η αναγκαία κοινοβουλευτική
πλειοψηφία
Ελληνική πολιτική
Δυστυχώς η Ελληνική πολιτική
εστιάστηκε ,κατά κύριο λόγο, σε αντίλογο των ιστορικών , εθνολογικών,
γλωσσικών κλπ διεκδικήσεων των Σλάβων, προσπαθώντας να αποδείξει την
αδιαμφισβήτητη, από έγκυρους επιστήμονες, ελληνικότητα της Μακεδονίας,
εξισώνοντας σε ένα βαθμό την θέση μας με αυτήν των Σλάβων και οδηγώντας σε
αποπροσανατολισμό από την ουσία του πραγματικού προβλήματος και βάζοντας
μας στην λογική των διλημμάτων και της αναζήτησης αποδεκτού ονόματος. Η
Ελληνική πολιτική έπρεπε να είχε εξ’ αρχής στηριχθεί στο αυταπόδεικτο,
τουτέστιν ότι η Μακεδονία ανήκει στην ελληνική ιστορία και πολιτισμό και
ως εκ τούτου το
όνομα Μακεδονία δεν μπορεί να
χρησιμοποιηθεί από άλλους , εναπόκειται δε στα Σκόπια να βρουν όποιο άλλο
όνομα θέλουν. Την πολιτική αυτή ακολουθήσαμε δυστυχώς μόνο στη Σύνοδο
- 4 -
Κορυφής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
στη Λισσαβώνα τον Ιούνιο του 1992 και μετά μπήκαμε στον ολισθηρό δρόμο της
αναζήτησης, μέσω ξένων μεσολαβητών, λύσης στο πρόβλημα αυτό.
Τα Σκόπια επέδειξαν
αδιαλλαξία στην επιδίωξη τους να υλοποιήσουν το πολιτικό αυτό κατασκεύασμα.
Το προβαλλόμενο επιχείρημα ότι η χώρα μας προσπαθεί να τους επιβάλλει όνομα
,είναι ψευδές , διότι οι Σκοπιανοί προσπαθούν να επιβάλουν, ως δικό τους,
ένα όνομα που ανήκει στην ιστορία και τον πολιτισμό άλλου κράτους. Επίσης το
επιχείρημα ότι από της συστάσεως της Λ.Σ.Δημοκρατίας αυτής το 1944 ,ως
τμήματος της Ο.Δ. της Γιουγκοσλαβίας, δημιουργήθηκε από τους εκεί
διαβιούντες Σλάβους « Μακεδονικό» έθνος είναι και αυτό ψευδές καθ’ όσον από
της συστάσεως της υπήρξε πολιτική και επιστημονική αμφισβήτηση του
κατασκευάσματος και ως εκ τούτου γνώριζαν από την αρχή ότι το έθνος αυτό
ανήκει σε άλλο Κράτος και ότι υποκλέπτουν την ιστορία και τον πολιτισμό του.
Εκτός από την υποστήριξη που
έχουν από ορισμένα Κράτη, πλανάται το ερώτημα αν και δικές μας παραλήψεις ή
δείγματα υποχωρητικότητας ,τους ενθαρρύνουν στην τήρηση αυτής της πολιτικής
Θα επισημάνω ενδεικτικά
μερικά γεγονότα.
Τον Δεκέμβριο του 1991 ο τότε
Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδος αποδέχθηκε ένα Κανονισμό της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας που αφορούσε το καθεστώς εισαγωγής προϊόντων καταγωγής
Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Κροατίας ,Σλοβενίας και Μακεδονίας , τουτέστιν απεδέχθη
όπως τα Σκόπια αναφερθούν ως Μακεδονία παρά την περί του αντιθέτου πολιτική
της χώρας μας .
Ωσαύτως, στην Σύνοδο των
Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Κοινότητος της 16ης
Δεκεμβρίου 1991 κατά την οποίαν ελήφθη η απόφαση αναγνώρισης της Σλοβενίας
και
Κροατίας, ο τότε ΄Ελληνας Υπουργός
των Εξωτερικών έχασε ένα τεράστιο πλεονέκτημα , να ζητήσει από την Ε.
Κοινότητα να μην αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως Μακεδονία,
- 5 -
ανταλλάσσοντας το βέτο που μπορούσε
να ασκήσει για τις δύο αυτές αναγνωρίσεις που ζητούσαν επιτακτικά, Γερμανοί
και Ιταλοί.
Όταν συνεστήθη από την Ε.
Κοινότητα το 1991 η γνωστή Επιτροπή Μπαντεντέρ ,η οποία σκοπό είχε να δώσει
νομική κάλυψη στις πολιτικές αποφάσεις για την αναγνώριση των Κρατών που θα
εδημιουργούντο από την διάλυση της Γ/βίας και εμείς λόγω Σκοπίων είχαμε
κάθε λόγο να συμμετάσχουμε, δεν φέραμε αντίρρηση στην σύσταση της μόνο από
μέλη Συνταγματικών Δικαστηρίων και μείναμε έξω από την διεργασία αυτή τόσο
σημαντική για την χώρα μας.
Αρχές του 1992 η Βουλγαρία
αποτέλεσε την πρώτη χώρα που αναγνώρισε τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία
ως Κράτος και όχι ως έθνος ,ακολουθώντας την πολιτική που είχε υιοθετήσει
από το 1956 ότι η Μακεδονία είναι γεωγραφικός όρος και όχι εθνολογικός. Η
Ελληνική πλευρά στην πρώτη αυτή αναγνώριση αντέδρασε με γραπτό και προφορικό
διάβημα και με πολιτικές δηλώσεις. Η χώρα μας θα έπρεπε να προβεί σε άμεση
υποβάθμιση των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών, σε επίπεδο
Επιτετραμμένου για να δοθεί το μήνυμα διεθνώς ότι η χώρα μας θα
αντιδράσει σθεναρά σε μελλοντικές παρόμοιες ενέργειες.
Εξ΄ άλλου, το 1995 στην
Ενδιάμεση Συμφωνία, στο άρθρο 7 παρ.3 για την χρήση των Συμβόλων αναφέρει
ότι « αν ένα από τα μέρη πιστεύει ότι ένα ή περισσότερα σύμβολα που
αποτελούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής του κληρονομιάς χρησιμοποιείται
από το άλλο μέρος τότε θα του θέσει το θέμα και το άλλο μέρος είτε θα λάβει
τις κατάλληλες διορθωτικές
ενέργειες ή θα αναφέρει γιατί δεν
θεωρεί αναγκαίο να τις λάβει». Εν ολίγοις τους εκχωρήσαμε με διεθνή συμφωνία
την χρήση των εθνικών μας συμβόλων.
Επίσης, στην ίδια συμφωνία
(αρθρ.11) αναλάβαμε την διεθνή δέσμευση να υποστηρίξουμε την ένταξη
των Σκοπίων στους Διεθνείς Οργανισμούς στους οποίους και η χώρα μας είναι
μέλος, εφ΄ όσον υποβάλουν αίτηση ως ΠΓΔΜ. Το τεράστιο λάθος που έγινε
είναι ότι η Ελληνική πλευρά δεν έκανε
- 6 -
διάκριση μεταξύ των Διεθνών
Οργανισμών ,εξισώνοντας έτσι την ένταξη των Σκοπίων σε ένα μικρής σημασίας
διεθνή οργανισμό με την ένταξη τους στο ΝΑΤΟ ή την Ε. Ε, που έπρεπε να
διακριθούν και να τεθούν προϋποθέσεις για την παροχή της συγκατάθεσης μας.
Κατόπιν τούτου αν τα Σκόπια έθεταν υποψηφιότητα για το ΝΑΤΟ ως ΠΓΔΜ η χώρα
μας αν ασκούσε βέτο θα μας κατέτασσε στους παραβάτες διεθνών συμφωνιών,
δίνοντας επιχειρήματα στους αντιπάλους μας. Βάσει του άρθρου αυτού και του
αρθρ.21 προσέφυγαν τον Νοέμβριο του 2008 οι Σκοπιανοί στο Διεθνές
Δικαστήριο της Χάγης και σε λίγες μέρες ,στις 20 Ιουλίου, καταθέτουν το
κείμενο των κατ΄ αυτούς δικών μας παραβιάσεων της Συμφωνίας αυτής.
Επισημαίνω ότι στο άρθρο αυτό δεν προβλέφθηκε κανένας περιορισμός στην
άσκηση του δικαιώματος προσφυγής στο Δικαστήριο.
Για να μην μακρηγορώ στο θέμα
αυτό ένα πρόσφατο περιστατικό απαράδεκτης υποχωρητικότητας αποτελεί η άδεια
προσγείωσης του κρατικού Σκοπιανού αεροσκάφους στην Κέρκυρα με τα εθνικά
διακριτικά τους, γα την οποίαν, πολύ σωστά, διαμαρτυρήθηκαν όλες οι
Παμμακεδονικές Οργανώσεις Η πράξη αυτή της ελληνικής πλευράς αποτελεί ντε
φάκτο αναγνώριση των εθνικών διακριτικών των Σκοπίων, αποδυναμώνει την
διαπραγματευτική ικανότητα μας και μας εκθέτει διεθνώς ως ανακόλουθους και
κράτος παλινδρομικών πολιτικών. Εδίδετο η δυνατότητα στην Υπουργό των
Εξωτερικών να επαναφέρει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Θα έπρεπε
να συναντηθεί με τον Σκοπιανό Υπουργό των Εξωτερικών και στην κοινή
συνέντευξη Τύπου να εξέφραζε την ελληνική πολιτική γραμμή, βάζοντας τα
πράγματα στη θέση τους .
Διαπραγματευτική διαδικασία
Η χώρα μας μετά από
νεφελώδεις δηλώσεις των αρμοδίων της Κυβέρνησης αποκρυστάλλωσε την
πολιτική της γραμμή η
- 7 -
οποία προτείνει « σύνθετο όνομα με
γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων». Η τοποθέτηση αυτή κατά τον ομιλούντα
είναι
άκρως επικίνδυνη διότι εμπεριέχει
πολλές δυνατότητες ερμηνείας εις βάρος μας , όπως απέδειξαν και οι μέχρι
τώρα διεργασίες της διεθνούς διαπραγμάτευσης , αφ’ ετέρου δεν επιλύει το
ουσιαστικό πρόβλημα που είναι το εθνολογικό και όχι το γεωγραφικό.
Προσθέτω ότι το 38% του Μακεδονικού εδάφους περιλαμβάνεται στην σημερινή
επικράτεια των Σκοπίων και αποτελεί το 40 % του εδάφους της. Το εύλογο
λοιπόν ερώτημα είναι γιατί δεν παίρνει την ονομασία του 60% του εδάφους
της αλλά του μικρότερου τμήματος. Επισημαίνω ότι πρόσφατη επιστημονική
έρευνα αποδεικνύει ότι τα ποσοστά αυτά είναι λανθασμένα και ότι το 75%
περίπου του Μακεδονικού εδάφους περιλαμβάνονται σήμερα στην Ελληνική
επικράτεια
Ωσαύτως, αποτελεί μέγα σφάλμα
η προβολή του επιχειρήματος από ελληνικής πλευράς ότι οι συνομιλίες αφορούν
μόνον το όνομα και όχι την εθνότητα , υπηκοότητα, γλώσσα κλπ. Η πρόταση
του διεθνή διαμεσολαβητή περί «Βόρειας Μακεδονίας» την οποίαν φαίνεται ότι
αποδεχόμεθα ως δήλωσε προ μηνός ο Έλληνας Πρέσβυς στην Ουάσιγκτων σε
ομιλία του, είναι απαράδεκτη. Πέραν του ότι η ονομασία αυτή υποδηλεί ότι
πρόκειται περί διαμελισμένης πατρίδας, αποτελεί και πρόταση διπλής
ονομασίας αφού αποδέχεται και την χρήση του Συνταγματικού τους ονόματος.
Επισημαίνω ότι και οι υπόλοιποι όροι είναι ακόμη χειρότεροι.
Ωσαύτως η μη διεξαγωγή
δημοψηφίσματος στη χώρα μας στερεί το δημοκρατικό δικαίωμα στα 3
εκατομμύρια Μακεδόνες εντός Ελλάδος και στο εξωτερικό , να εκφράσουν τις
απόψεις τους , ενώ αποδυναμώνει και την διαπραγματευτική ικανότητα μας.
Ρόλος Μακεδονικών Οργανώσεων
Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν
στην εκτίμηση ότι εντός των επομένων μηνών οι διαπραγματεύσεις για το όνομα,
των
- 8 -
Σκοπίων, όπως εθνότητα, υπηκοότητα
και γλώσσα πρόκειται να καταλήξουν σε συμφωνία. Δεδομένου ότι όπως
προανέφερα οι λύσεις που προτείνονται στα θέματα αυτά οδηγούν σε εθνική
καταστροφή, εκτιμώ ότι ήλθε ο καιρός οι Μακεδονικές οργανώσεις τόσο του
εξωτερικού όσο και του εσωτερικού να αναλάβουν την πολιτική τους ευθύνη. Οι
Μακεδονικές Οργανώσεις του εξωτερικού επί δεκαετίες αγωνίστηκαν καθημερινά
να προβάλουν την εθνική πολιτική στο θέμα της υφαρπαγής από τους Σλάβους
του Μακεδονικού πολιτισμού και ιστορίας και πρόσφατα ,τον παρελθόντα
Φεβρουάριο, η Παμμακεδονική ΗΠΑ, έκανε και διάβημα στον διεθνή διαμεσολαβητή
κ.Νίμιτς στον οποίον επέδωσε και σχετικό ψήφισμα. Εστάλη επίσης η γνωστή
επιστολή 300 και πλέον έγκυρων επιστημόνων στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που
δικαιώνει επιστημονικά τα ελληνικά δίκαια . Το πρόβλημα όμως, στην
συγκεκριμένη χρονική περίοδο, δεν ευρίσκεται στην Ουάσιγκτων ή και στον κ.
Νίμιτς αλλά 514 χιλιόμετρα Νότια από τον τόπο τελέσεως του 10ου Παγκόσμιου
Παμμακεδονικού Συνεδρίου. Θα πρέπει τόσο οι Οργανώσεις των Μακεδόνων του
εξωτερικού όσο και αυτές του εσωτερικού να ενώσουν τις δράσεις και
πρωτοβουλίες τους και να εκφράσουν με μία φωνή στους αρμόδιους των Αθηνών
την πολιτική τους πρόταση, που θα πρέπει να είναι ρεαλιστική . Ήλθε η
στιγμή η Ελληνική πολιτεία να έλθει σε συνεννόηση με τους εκπροσώπους
τριών εκατομμυρίων Μακεδόνων και να αναλάβει τις πρωτοβουλίες εκείνες ,έστω
και τώρα, που είναι απαραίτητες για την διαφύλαξη των συμφερόντων του
΄Έθνους στο πρόβλημα που δημιούργησαν οι Σλάβοι και ο διεθνής
διαμεσολαβητής, ώστε να σταματήσει ο καθημερινός εξευτελισμός του
Μακεδονικού πολιτισμού και ιστορίας από τους Σλάβους των Σκοπίων ,των οποίων
οι δύο τελευταίοι Πρόεδροι ,χωρίς ίχνος εντροπής αλλά και χωρίς να πάρουν
απάντηση των ελλήνων αρμοδίων πολιτικών ,δήλωναν για το θέμα του ονόματος
Τσερβενκόφσκι(τ.Πρόεδρος) «..δεν
πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξευτελιστούν και να βιώσουμε
εσωτερική αστάθεια λόγω κακού συμβιβασμού»
- 9 -
Ιβανώφ (νύν Πρόεδρος) «..να
εξευρεθεί λογικός συμβιβασμός ο οποίος δεν θα θίξει την μακεδονική εθνική
ταυτότητα και δεν θα πληγώσει την υπερηφάνεια του πληθυσμού»
Πρόταση
Για να υπάρξει οριστική λύση
του προβλήματος, κατά την άποψη του ομιλούντος, θα πρέπει να περιλαμβάνει :
1-
Εθνολογικό προσδιορισμό στο όνομα.
2-
Τροποποίηση του Συντάγματος με αναφορά ότι ουδεμία ιστορική ή
πολιτιστική σχέση έχουν με τους Μακεδόνες .
3-
Η συμφωνηθείσα λύση να είναι για όλες τις χρήσεις.
Οποιαδήποτε συμφωνία που δεν θα
εμπεριέχει τα στοιχεία αυτά όχι μόνο δεν θα λύσει το πρόβλημα αλλά θα
προκαλέσει μεγαλύτερα δεινά. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η μόνη
αναγνώριση παγκοσμίως που θα νομιμοποιήσει την πολιτική της κλοπής και
οικειοποίησης τμήματος του Ελληνικού Πολιτισμού δια της υφαρπαγής του
Μακεδονικού ονόματος, είναι μόνον η δική μας αναγνώριση.
Τέλος, ανέπτυξα τις απόψεις μου
για το εθνικό αυτό θέμα , όχι για να εντάξω κάποιους σ’ αυτές ,αλλά για να
τους απευθύνω έκκληση να συνεχίσουν τον αγώνα ώστε να μην απολεσθεί και
αυτό το εθνικό ζήτημα.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Ε. Ν. Καραγιάννης
Πρέσβυς ε.τ
10 Ιουλίου 2009
Λιτόχωρο
