ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ
Πρώην Υπουργός και Πρόεδρος της Μακεδονικής Εστίας

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

____________________________________________

Η Μακεδονία στην Ελληνική Ιστορία

Η Μακεδονία, γέφυρα Ανατολής και Δύσεως, Βορρά και Νότου, αποτελούσε πάντοτε στόχο επεκτατικών βλέψεων. Ο αρχαίος ιστορικός Πολύβιος (200 π.Χ.) την ανέφερε ως «πρόφραγμα για την ασφάλεια των Ελλήνων κατά των Βαρβάρων.

Εις το βιβλίο του «Ο Ελληνισμός της Μακεδονίας», γράφει ο Καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης. «Αν οι Μακεδόνες δεν χρησίμευαν πράγματι σαν πρόφραγμα κατά των πάσης νοτίως του Ολύμπου επιδρομών των βαρβάρων, ο ελληνισμός δεν θα έμενε επί τόσους αιώνας απερίσπαστος να θεμελιώσει τα δόγματα της ελευθερίας και να φθάσει στα περίλαμπρα δημιουργήματα της σκέψης και της τέχνης, τα οποία κληρονόμησε η σύγχρονη ανθρωπότητα».

«Ο Ελληνισμός (γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος) θα αντιμετώπιζε αφανισμό με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, αν δεν υπήρχε το ισχυρό κράτος των Μακεδόνων οι οποίοι συνέτριψαν τους Πέρσες και επηρέασαν την αναδυομένην στρατοκρατικήν δύναμη της Ρώμης».

Η ιστορία της Μακεδονίας δεν σφράγισε μόνο την ελληνική αλλά και την ιστορία της ανθρωπότητος.

Από το 337 π.Χ., όταν οι Έλληνες εις την Κόρινθον ανεκήρυξαν Βασιλείς των και Αρχιστρατήγους εις τον πόλεμον κατά των Περσών αρχικά του Φιλίππου και εν συνεχεία του Αλεξάνδρου, η ιστορία της Ελλάδος μέχρι το 1821 είναι η ιστορία του Μακεδονικού Ελληνισμού.

Η Μακεδονία, το 168 π.Χ. κατεκτήθη από τους Ρωμαίους τους οποίους εξελλήνισε. Υπέστη εισβολή Γότθων, Βησιγότθων, Αβάρων, Σλάβων, Οθωμανών και 3 φορές τον αιώνα αυτό, τραγική για τον Ελληνισμό, εισβολή Βουλγάρων. Με επαναστατικά κινήματα των Μακεδόνων προ, κατά και μετά το 1821, με αποκορύφωμα τον Μακεδονικό Αγώνα κατά των Βουλγάρων, η Μακεδονία είναι η πλέον αιματοβαμένη περιοχή της Ελλάδος.

Η συμβολή των Μακεδόνων εις την Επανάστασιν του 1821

Ο Ελληνισμός της Μακεδονίας όμως και προ του Μακεδονικού Αγώνα προσέφερε πολύ αίμα και χρήμα για την αποτίναξη του Τουρκικού Ζυγού. Πολλές δε εστίες εξεγέρσεως δημιουργήθησαν πριν και μετά το 1821, με αποκορύφωμα την επανάσταση της Χαλκιδικής και το ολοκαύτωμα της Νάουσας που κράτησαν Τουρκικές δυνάμεις στην Μακεδονία την κρίσιμη περίοδο της Επαναστάσεως.

Η Χαλκιδική που εξεγέρθηκε υπό την αρχηγία του Σερραίου Εμμανουήλ Παππά, το πλήρωσε πανάκριβα, όπως προκύπτει από Τουρκικά αρχεία: 15.000 περίπου Έλληνες σφαγιάσθηκαν ή απαγχονίσθηκαν, 68 κωμοπόλεις και χωριά κάηκαν τελείως, 17 χωριά μερικώς. Επιπλέον, καταστράφηκαν 58 μετόχια του Αγίου Όρους.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας 19-2-1822 στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου της Νάουσας υψώθηκε λάβαρο της Επανάστασης, όπως είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα στην Αγία Λαύρα.

Μετά από μία νίκη κατά των Τούρκων στην Βέρροια, συγκεντρώθηκαν στην Νάουσα 5.000 περίπου πολεμιστές για να αμυνθούν κατά των τουρκικών δυνάμεων, που περιλάμβαναν 12.000 άνδρες, ισχυρό πυροβολικό, μεγάλες εφεδρείες και 2 βαριά φρουρικά πυροβόλα. Επί 27 μέρες αντιστέκονταν ηρωϊκά οι μαχητές της Νάουσας, οπότε έσπασε η άμυνα και στις 18 Απριλίου 1822 μπήκαν οι Τούρκοι στην πόλη με αλαλαγμούς και με πρωτοφανή αγριότητα άρχισαν σφαγές, εμπρησμούς και λεηλασίες. Μια ομάδα 1200 αγωνιστών διέσπασε τις τουρκικές γραμμές και διέφυγε σε μια έξοδο ηρωϊκή, στο Μεσολόγγι όπου πολέμησε. Άλλη μικρή ομάδα, αφού αμύνθηκε στον Αγιο Νικόλαο της Πόλεως, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη και τινάχθηκε με τους Τούρκους στον αέρα, όπως στο Κούγκι. Γυναίκες της Νάουσας, όταν περικυκλώθηκαν από τους Τούρκους, αφού έριξαν τα παιδιά τους σε βάραθρο, έπεσαν στον ποταμό Αραπίτσα και σκοτώθηκαν αντί να παραδοθουύν, επαναλαμβάνοντας έτσι την θυσία του Ζαλόγγου.

Μετά ακολούθησαν σφαγές και απαγχονισμοί, πουλήθηκαν σαν δούλοι γυναίκες και παιδιά, 120 κωμοπόλεις και χωριά παραδόθηκαν στις φλόγες.

Καμιά άλλη πόλη της Ηπειρωτικής Ελλάδος, εκτός από το Μεσολόγγι, δεν είχε την τραγική τύχη της Νάουσας, γι’ αυτό με ειδικό Διάταγμα ονομάσθηκε «Ηρωϊκή Πόλη» και τιμάται κάθε χρόνος ο αγώνας της. Επί 15 περίπου μήνες ο Μακεδονικός χώρος με επίκεντρα την Χαλκιδική, το Βέρμιο και τον Όλυμπο, αποτελούσε την πρώτη γραμμή αντίστασης, τον πρώτο προμαχώνα του επαναστατημένου Έθνους.

Ο Ιστορικός Κόκκινος, γράφει ότι: «Η γεωγραφική θέση και η αδυναμία παροχής βοηθείας από την υπόλοιπη Ελλάδα, δίνουν στις εξεγέρσεις των Ελλήνων της Μακεδονίας, χαρακτήρα αυτοθυσίας».

Ελληνιστική Εποχή

(Η περίοδος Βασιλείας Αλεξάνδρου και διαδόχων του)

____________________________________________________

Η επανίδρυση της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας με χρηματοδότηση της Αιγυπτιακής Κυβερνήσεως, της ΟΥΝΕΣΚΟ και της διεθνούς κοινότητας, αναδεικνύει τον σημαντικό ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, της Ελληνιστικής Εποχής, έργον της οποίας υπήρξε και η Αρχαία Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, την οποία ίδρυσε ο Μακεδών Πτολεμαίος.

Δίκαια αναφέρεται ότι: «Ο Ελληνισμός της Ανατολής που δημιούργησε ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του, αποτελεί την μεγαλύτερη προσφορά που προσέφερε έθνος στην γη».

Ο Ακαδημαϊκός της Σοβιετικής Ένωσης Αβραάμ Ράνκοβιτς στο βιβλίο του «Ελληνιστική Εποχή», αναφέρει ότι: «Ο πολιτισμός της Ελληνιστικής Εποχής κληρονομήθηκε από τη Ρώμη, το Βυζάντιο, τους λαούς της πρόσω Ασίας και μας επηρεάζει και σήμερα».

H Ελληνιστική Εποχή βαθύτατα επηρέασε τη Ρώμη. Ο Μέγας Αλέξανδρος θεοποιήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι πρώτοι τον ονόμασαν Μέγα.
 

Άραβες 

Η συμβολή του έργου των Αλεξανδρινών Λογίων στην εν γένει πνευματική ανάπτυξη της Μέσης Ανατολής υπήρξε τεράστια.

Όταν οι Άραβες επιβλήθηκαν ως κυρίαρχη δύναμη σ’ αυτήν την περιοχή, ήλθαν σε επαφή με έναν πολιτισμό βαθύτατα επηρεασμένο από τα Αλεξανδρινά πρότυπα.

Τον πρώτο αιώνα της Αραβικής κυριαρχίας –αναφέρει ο Καθηγητής Αμπάντι- τόσο στη Συρία, όσο και στην Αίγυπτο, τα Ελληνικά παρέμειναν η επίσημη γλώσσα του Κράτους.

            Η Ελληνιστική Εποχή διεδραμμάτισε σημαντιό ρόλο στον Χριστιανισμό.

Ο Χριστιανισμός στην Ανατολή ένωσε την τύχην του με τον ελληνισμό. Στην Αλεξάνδρεια λειτούργησε η πρώτη Θεολογική Σχολή του 3^ου αιώνα μ.Χ. και στην Αλεξάνδρεια ανεδείχθησαν θεολόγοι επηρεασμένοι από την Νεοπλατωνική φιλοσοφίαν που ενέπνευσε τους πατέρες της εκκλησίας.

Τα πνευματικά κέντρα (ιδρύματα, βιβλιοθήκες) Αλεξανδρείας, Περγάμου, Αντιοχείας, Εφέσου, αποτέλεσαν τον πνευματικό κρίκο με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Στην αίγλη και το πνευματικό και πολιτιστικό κύρος του Βυζαντίου δημιουργήθηκε το κλίμα και το κατάλληλο έδαφος για να χρησιμοποιηθούν ως όργανο της θείας πρόνοιας οι δύο Θεσσαλονικείς αδελφοί μοναχοί Μεθόδιος και Κύριλλος, που εκχριστιάνισαν τους Σλάβους και όπως είπε και ο Πάπας Παύλος Ιωάννης: «Χάραξαν την Ελληνική και Βυζαντινή παράδοση στην Ευρώπη».

Η Ελληνιστική Εποχή, η δευτέρα αυτή περίοδος του ελληνικού πολιτισμού, διέσωσε και διέδωσε το έργο της πρώτης περιόδου του ελληνισμού, της Αρχαϊκής περιόδου, δηλ. την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και προετοίμασε και υπήρξε το βάθρον της τρίτης περιόδου του Ελληνικού Πολιτισμού, της Βυζαντινής περιόδου, όπως αναφέρει και ο Άγιος Νεκτάριος εις το βιβλίο του «Οικουμενικοί Σύνοδοι». «Ο διασπαρείς Ελληνισμός (γράφει ο Άγιος Νεκτάριος), από τον Μέγαν Αλέξανδρον προπαρασκεύασε την οδόν του Χριστιανισμού επί Αυτοκράτορος Μεγάλου Κωνσταντίνου».

Μέγας Αλέξανδρος

Ο δημιουργός της Ελληνιστικής Εποχής

_________________________________

            Ο Μέγας Αλέξανδρος γεννήθηκε θνητός, έζησε ως υπεράνθρωπος και πέθανε ως ημίθεος.

Με την μετάδοση του Ελληνικού Πολιτισμού στην Ανατολή, την καθιέρωση της Ελληνικής γλώσσας ως μόνης γλώσσας των λαών που χρησιμοποιήθηκε και ως σχήμα μεταδόσεως του Χριστιανισμού, με το κήρυγμα αγάπης, ειρήνης και ομόνοιας των λαών που διεκήρυξε εις την ΩΠΗΝ, παρουσία 9.000 Αξιωματούχων Ελλήνων και Ασιατών, και με την έμπρακτη τοποθέτηση του και καταδίκη των φυλετικών διακρίσεων, σφράγισε την παγκόσμιο Ιστορία και ως ο (εθνικός) Πρόδρομος του Χριστού.

Ξεχύθηκε από την Μακεδονία όχι για να κατακτήσει πλούτη ή να ικανοποιήσει πάθη, αλλά για να ενώσει όλους τους ανθρώπους με τα δεσμά της ειρήνης, της ομόνοιας και της αμοιβαίας επικοινωνίας.

Την επιθυμία του αυτή, όπως γράφει ο Πλούταρχος, την διετύπωσε όταν συναντήθηκε με τον Διογένη στην Κόρινθο. Όταν ρώτησε τον Διογένη τι θέλει, εκείνος του είπε να φύγει από μπροστά του για να μην καλύπτει τον ήλιο που τον φώτιζε. Ο Αλέξανδρος δεν θύμωσε αλλά είπε:

«Εάν δεν σκεπτόμουν να αναμείξω τα βάρβαρα έθνη με την Ελλάδα και διατρέχοντας όλη την Ήπειρο να την εκπολιτίσω και αφού βρω τα πέρατα της γης και τον ωκεανό της θάλασσας, να εκτείνω έως εκεί την Μακεδονία και να σπείρω και ν’ απλώσω την Ελληνική δικαιοσύνη και ειρήνη σε όλα τα μέρη του κόσμου, δεν θα καθόμουν άπρακτος μεταχειριζόμενος την εξουσία για σωματικές απολαύσεις, αλλά θα ζήλευα την απλότητα του Διογένη».

 
Αναχωρώντας από την Μακεδονία μοίρασε την περιουσία του και όταν ρωτήθηκε τι θα κρατήσει για τον εαυτό του είπε: «Την ελπίδα».

Τα οράματα και το έργον του Αλεξάνδρου στην Πολιτική, Οικονομική και Πολιτιστική ανάπτυξη των λαών, αποτελούν για τους ηγέτες των λαών, καθώς και για τις επιδιώξεις διεθνών οργανισμών φωτεινόν παράδειγμα στην πορεία για την τρίτη χιλιετία. 

Οι κοινωνικές δομές που εισήγαγε είναι σημαντικώτερες από τις μάχες που διεξήγαγε. Κοινωνική πρόνοια, το αγαθό της κρατικής παιδείας, δικαιοσύνη για τους αδύνατους.

            «Εποικιστικό όργανο του Αλεξάνδρου, (γράφει στο βιβλίο του «ΠΑΥΛΟΣ» ο Holzner), ήταν η Ελληνική μόρφωση, η Ελληνική γλώσσα, η Ελληνική κοινοτική ζωή, η Ελληνική πόλη».

            Με την διάδοση της ελληνικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας και για το Ασιατικό και Αφρικανικό του Κράτος, η Ελληνική έγινε το επίσημο γλωσσικό όργανο επικοινωνίας των ποικιλώνυμων λαών της Ανατολής.

            Με την διάδοση της ελληνικής θρησκείας, των ελληνικών εθίμων, της τέχνης, της καλλιτεχνίας, των ελληνικών γραμμάτων, διαβάζοντο από τους λαούς ο Όμηρος και εψάλλοντο οι τραγωδίες του Ευριπίδη και του Σοφοκλή.

            Ο Ελληνισμός έρριψε τόσο βαθιές ρίζες, ώστε να διατηρείται ακμαίος επί αιώνες στην Ανατολή, έτσι που και σήμερα ακόμα οι Άραβες και οι άλλοι λαοί που κατέκτησε, με υπερηφάνεια να ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

            «Η ταπεινή μούσα κάθε φυλής τραγούδησε τον Αλέξανδρο σαν δικό της άνθρωπο».

            Είχε δασκάλους για τα παιδιά των στρατιωτών.

            «Ο Αλέξανδρος, όπως γράφει ο Στράβων, επληροφορείτο συνεχώς από τους επιστήμονας που τον ακολουθούσαν για κάθε Εθνογραφικό, Γεωγραφικό, Ζωολογικό και Βοτανολογικό φαινόμενο που συναντούσαν».

            Ο Αλέξανδρος διεθνοποίησε το εμπόριο, διότι πίστευε ότι το εμπόριο φιλιώνει τους ανθρώπους και ότι η συγκοινωνία φέρνει αρμονία.

            Παντού ίδρυσε αγορές και εμπορικά κέντρα γύρω από τα οποία περιστρέφεται ακόμα και σήμερα η ζωή.

            Ο Αλέξανδρος ενοποίησε το νομισματικό σύστημα. Η δραχμή Αττικού τύπου έγινε παγκόσμιο νόμισμα. Κατέστησε τον άργυρο βασική πρώτη ύλη κοπής νομισμάτων. Τα τετράδραχμα έγιναν τα πιο συνηθισμένα νομίσματα του τότε γνωστού κόσμου.

            Το υπό του Διωδόρου αναφερόμενον για τον Αλέξανδρο «Εχθρούς ανάγκαζε ευδαιμονείν ο νικήσας», αν συνδυασθεί για την εποχή που έζησε, τον αναδεικνύει μοναδική προσωπικόητα στην ιστορία της ανθρωπότητος.

Ο Αλέξανδρος, όπως αναφέρει ο Αρριανός, ελευθερώνοντας τις ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας από τους Πέρσες «τας μεν ολιγαρχίας παντού καταλύειν εκέλευσε Δημοκρατίας δε εγκαθιστάναι και τους νόμους τοις εκάστοις αποδούναι».

            Ο Αλέξανδρος εσέβετο το δημόσιο χρήμα. Στον λαό ήτο φιλάνθρωπος.

            Πριν ο Απόστολος Παύλος (επιστολή προς Γαλάται Γ28) εξισώσει του άνδρα προς την γυναίκα, ο Αλέξανδρος έδειξε ιπποτισμόν με την ευγενέστερη έννοια της λέξεως προς την γυναίκα. Ο Αρριανός επήνεσε την συμπεριφοράν αυτή του Αλεξάνδρου.

            Όταν είδε την Ρωξάνη, κόρη του εχθρού του ηγεμόνα Οξυάρθου, που χόρευε μεταξύ των γυναικών που αιχμαλώτισε, την ερωτεύθηκε και δεν την ατίμασε αλλά την παντρεύτηκε.

            Ο σεβασμός που έδειξε στην μητέρα του Δαρείου όταν την αιχμαλώτισε, είχε ως συνέπεια να τον αγαπήσει σαν παιδί της, να μην ακολουθήσει τον Μαζαίο που προσπάθησε κρυφά να την απελευθερώσει και όταν πέθανε ο Αλέξανδρος έμεινε νηστική πέντε μέρες, όπως γράφει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, και αυτοκτόνησε.

            Ο Κανελλόπουλος αναφέρει ότι: «Όταν ο Αλέξανδρος πέθανε και σταμάτησε η αναπνοή του, σταμάτησε προς στιγμήν η αναπνοή της ίδιας της Ιστορίας».

            Ο Μέγας Βασίλειος στον λόγο του προς τους νέους, προβάλλει τον Αλέξανδρο ως υπόδειγμα εγκράτειας.

            Όταν πληροφορήθηκε ότι δύο ευγενείς Μακεδόνες βίασαν γυναίκα διέταξε την θανάτωσιν των.

Ο Αλέξανδρος αποκαλύπτεται φιλόσοφος. «Ανθ’ ων είπε, ανθ’ ων εδίδαξε, ανθ’ ών έπραξες», κατά του Πλουτάρχου.

            Οι Προφήται του Ισραήλ προφήτευσαν για τον Αλέξανδρο.

            Πολλά κείμενα Ταλμουδικά αποκαλούν εβραϊστί «Αλέξανδρος ο Μακεδών Βασιλεύς των Ελλήνων».

Όταν ο Δαρείος πληροφορήθηκε από τον Θαλαμηπόλο ότι ο Μακεδών Βασιλεύς τίμησε την οικογένεια του και ότι ο Αλέξανδρος διέταξε και ετάφη με κάθε πολυτέλεια η νεκρή βασίλισσα και ότι με δάκρυα τίμησε την μνήμη της, ο Δαρείος σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και ευχήθηκε: «Αν γυρίσει νικητής ν’ αξιωθεί να ξεπληρώσει όσα έκανε ο Αλέξανδρος στους αγαπημένους του όταν δυστύχησε και ότι αν πάψουμε να κυβερνάμε κάντε λοιπόν θεοί, άλλος από τον Αλέξανδρο να μην καθήσει στου Κύρου τον θρόνο».

Επηρέασε βαθύτατα τους Άραβας, ώστε η συνάντηση Ελληνισμού και Αράβων να αποτελέσει σημαντικό γεγονός στην Ιστορία, έγραψε ο Dennis Overbye εις τους Τάιμς της Νέας Υόρκης. Οι Άραβες μετέφρασαν την Ελληνική γραμματείαν, η οποία πέρασε στην Ευρώπη και μεταφράστηκε τον 12^ο αιώνα στα Λατινικά για να αποτελέσει την βάσιν της Αναγεννήσεως.

Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Κωνσταντίνος Ρωμανός, εις το ενδιαφέρον βιβλίο του «Το Ελληνιστικό Ισλάμ», χαρακτηρίζει ως «ελείποντα κρίκον της Ιστορίας του Πολιτισμού την Ελληνική κληρονομιά του Ισλάμ», γεγονός που δεν έχει ερευνηθεί στην Ελλάδα με μόνη αξιέπαινη εξαίρεση, αναφέρει ο Κων. Ρωμανός το έργον του Μητροπολίτου πρώην Μεγάλης Βρετανίας και Θυατείρων, Μεθόδιον Φούγια.

Το επιστημονικό έργο των Αράβων φιλοσόφων, που ήτο συνέπεια του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έγραψε ο D. Overbye εις τους New York Times (Καθημερινή 4/11/2001), ανεκόπη από τις σταυροφορίες τους Μογγόλους, και τους Οθωμανούς με την επικράτηση των οποίων επί πέντε αιώνες δεν υπήρξε ούτε ένας πνευματικός άνθρωπος.

«Οι Οθωμανοί, γράφει ο Overbye, δεν ενδιαφέροντο για επιστήμες και δεν ταυτίζονται, αναφέρει ο Καθηγητής Ρωμανός, με το Ισλάμ».

            Όχι τυχαία, συνεπώς, ο Μωάμεθ εις το Κοράνιο αναφέρεται εις τον Δικέρατον Βασιλέα (τον Αλέξανδρον) ως είδος προφήτου που έχει την δύναμιν να τιμωρήσει όσους αδικούν και να δώσει εξαιρετικές αμοιβές εις όσους πιστεύουν και κάνουν έργα αγαθά.

Οι Βουδισταί τον τιμούν ως Ισόθεον.

Οι Πακιστανοί και σήμερα τον θεωρούν ως εθνικό των ήρωα.

Οι Εβραίοι ανά τους αιώνες και σήμερα έχουν το όνομα Αλέξανδρος, ως συνέπεια της αποφάσεως του Αρχιερέα των Εβραίων «να μείνει στην αιωνιότητα το όνομα Αλέξανδρος» δια τον σεβασμόν εις τον Αρχιερέα και στους τρόπους λατρείας των Εβραίων που έδειξε ο Αλέξανδρος κατά την επίσκεψη του στα Ιεροσόλυμα.

            Ο Αλέξανδρος τιμάται και θα τιμάται αιωνίως από τις μεγάλες θρησκείες.

Η κοινή λογική διαψεύδει τους ισχυρισμούς ότι ο Αλέξανδρος ήτο ομοφυλόφιλος ή μέθυσος. Διότι θα ήτο αδύνατο ο Αλέξανδρος να επιτύχει ή οδηγήσει τον στρατό του σε άθλους, τους οποίους κανένας προ αυτού ή και μέχρι σήμερα επέτυχε.

            Η ανθρωπότης σήμερα έχει ανάγκη της προβολής του έργου του Αλεξάνδρου, που αποτελεί ανεκπλήρωτη επιδίωξη του Ο.Η.Ε.

            Ο Αρριανός γράφει ότι ο Αλέξανδρος κατά τον Αριστόβουλο, ήταν φιλόπονος, ριψοκίνδυνος, γενναιότατος και ευσεβέστατος εις τους θεούς, αλλά και εξαιρετικά εγκρατής εις τις σωματικές απολαύσεις. Ο Αρριανός προσθέτει ότι δεν είναι σοβαρό αν έκανε ορισμένα σφάλματα. Ήταν ο μόνος Βασιλεύς που μετάνιωνε για τα σφάλματα του κι αυτό οφείλετο στην ευγενική του φύση.

            Τα συμπόσια του, κατά τον Αριστόβουλο, δεν κρατούσαν πολύ χάριν του κρασιού, αφού ο Αλέξανδρος δεν έπινε πολύ.

            Ο Πλούταρχος με πηγή το ημερολόγιο του Αλεξάνδρου, γράφει: «Και στο κρασί επίσης ήταν λιγότερο έκδοτος από ότι φαινόταν και νομίσθηκε τέτοιος γιατί έμεινε πολύ ώρα όχι πίνοντας, αλλά μιλώντας». Ήταν, προσθέτει ο Πλούταρχος, εγκρατής και στην τροφή.

            Σενάρια που επιδιώκουν να εμφανίσουν τον Μέγαν Αλέξανδρο ως ομοφυλόφιλο είναι κακόβουλα και στερούνται σοβαρότητας: Διαψεύδονται ή και γελοιοποιούνται πρώτον από τον Πλούταρχο, ο οποίος αναφέρει: Ο Αλέξανδρος, όταν ο Φιλόξενος, ο διοικητής της παραλίας, έγραψε προς αυτόν ότι εύρεν εις την Ιωνίαν παίδα ωραιότατον, του οποίου όμοιον μέχρι τότε ο κόσμος δεν εγέννησεν, και πρώτα εάν ήθελε να τον στείλη, ο βασιλεύς απαντών έγραψε προς αυτόν πικρότατας παρατηρήσεις^. «Ω κάκιστε από όλους τους ανθρώπους με εγνώρισες ποτε μέχρι σήμερον ένοχον τοιούτου εγκλήματος, δια να τολμήσεις να με κολακεύσης με ηδονάς τόσον αισχράς;».

Δεύτερον από τα γεγονότα:

Ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε: α) Την Ρωξάνην και απέκτησε διάδοχον, β) Την Στατείρα, την κόρη του Δαρείου και γ) Βασίλισσα της Ανατολής ζήτησε να αποκτήσει παιδί από τον Αλέξανδρο.

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Με τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Στρατηγοί άξιοι διάδοχοι του, πληρέστερα υλοποίησαν τους οραματισμούς του Αλεξάνδρου χάριν της ανθρωπότητος με κύρια κέντρα δράσεων οι μεν Πτολεμαίοι στην Αλεξάνδρεια, οι δε Σελευκίδες και Αντιγονίδες στην Αντιόχεια, Πέργαμο και Έφεσο.

ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΙ

Το Μουσείο και η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που ίδρυσε ο Πτολεμαίος ο 1^ος και τα περιέβαλαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όλοι οι Πτολεμαίοι, υπήρξαν επί αιώνες ο πνευματικός και επιστημονικός φάρος όλου του γνωστού κόσμου.

            Οι Αλεξανδρινοί λόγιοι, χάρις εις την αμέριστην υλικήν και ηθικήν συμπαράσταση των Πτολεμαίων, συγκέντρωσαν και επεξεργάσθηκαν με κείμενα άλλων λαών και τα κλασσικά συγγράμματα των Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και ποιητών, τα διέσωσαν από τον όλεθρον, καθάρισαν τα κείμενα των, τα διέταξαν κατ’ αξίαν, τα ερμήνευσαν και τα πολλαπλασίασαν σε αντίγραφα σε παπύρους και ως αντίγραφα των εστάλησαν στην Αθήνα, Ρώμη και Κωνσταντινούπολη.

            Με την καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, τα έργα των Αλεξα_