ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Νίκου Μάρτη Πρώην Υπουργού
Προέδρου της Μακεδονικής Εστίας

Προς

Τον Δρ. Ισμαήλ Σεραγκελντίν
Διευθυντήν της Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας
Κοινοποιουμένη
εις την ΟΥΝΕΣΚΟ 

Αγαπητέ Δρ. Σεραγκελντίν,

            Παρακαλώ δεχτείτε την καλοπροαίρετη αυτή επιστολή, αφορμή της οποίας υπήρξε το παρακάτω ηλεκτρονικό μήνυμα στο διαδίκτυο, που μετεδόθη την 19η Δεκεμβρίου 2003 από την Ολλανδία με επικεφαλίδα «ΔΩΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ». «Κατά τη διάρκεια μιας επίσημης επίσκεψης στην Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας, ο κ. Τοντόρ Πετρόβ, εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Μακεδονικού Συνεδρίου, εδώρησε 190 βιβλία στη Βιβλιοθήκη, η πλειονότης των οποίων είναι γραμμένα στην Μακεδονική γλώσσα».

            Ο κ. Πετρόβ είπε ότι η συλλογή αποτελεί συνεισφορά διαφόρων Υπουργείων και καλύπτουν ποικίλα θέματα, όπως του Μακεδονικού πολιτισμού, της Μακεδονικής λαογραφίας και Μακεδονικών μνημείων. Η συλλογή επίσης περιέχει ομοίωμα ενός πολεμικού κράνους, όμοιου με εκείνα της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος ίδρυσε την πόλη της Αλεξανδρείας το 332 π.Χ. Ο κ. Πετρόβ εδώρησε επίσης δύο αρχαία κύπελλα κρασιού, μαζί με την Μακεδονική ασπίδα στην Α.Ε. Κυρία Σουζάν Μουμπάρακ, Πρόεδρο της Επιτροπής, και στον Δρ. Ισμαήλ Σεραγκελντίν, Διευθυντή της Βιβλιοθήκης. ΄Ενα πρωτότυπο, σπάνιο νόμισμα, είχε επίσης δωρηθεί από τον κ. Ιωάννη Τοντορόφσκυ του Παγκόσμιου Μακεδονικού Συνεδρίου.

            Διάλεξα να παραθέσω το πλήρες, προσιτό στην διεθνή κοινότητα, κείμενο της σχετικής ανακοίνωσης στο διαδίκτυο, για να μη προκύψει καμμία αμφισβήτηση ως προς την ακρίβεια του περιεχομένου αυτού του προκλητικού και αδιάντροπου σφετερισμού της ταυτότητος των Μακεδόνων, που είναι ταυτότητα Ελλήνων, καθώς και της Ελληνικότητας του ονόματος, της γλώσσας, της ιστορίας και του Πολιτισμού της Μακεδονίας.

            Το τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «FYROM, το αντιδημοκρατικό κατάλοιπο στην Ευρώπη και το προβληματικό σύμφωνο σύνδεσής της με την Ε.Ε.», αντίγραφο του οποίου με ιδιαίτερη χαρά σας αφιερώνω, αποκαλύπτει με αδιάψευστα ιστορικά γεγονότα και ντοκουμέντα ότι η γενομένη τον Αύγουστο 1944 από τον Τίτο, με σύμφωνη γνώμη Στάλιν, μετονομασία της Νότιας Σερβίας σε Μακεδονία, με στόχο την απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα προς έλεγχο του Αιγαίου και η εν συνεχεία τεχνητή δημιουργία του ψευδομακεδονικού έθνους των Σκοπίων, αποτελεί την μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική απάτη.

            Αξιοσημείωτη υπήρξε η άμεση αντίδραση κατά της δημοκρατίας αυτής ως Μακεδονίας, του Στετίνιους, Υπουργού Εξωτερικών της Κυβερνήσεως Ρούζβελτ, ο οποίος, με την υπ’ αριθ. 868014/1944 εγκύκλιο του κατήγγειλε ότι «οιαδήποτε αναφορά για «Μακεδονικό ΄Εθνος», για «Μακεδονική πατρώα γη» και για «Μακεδονική εθνική συνείδηση», είναι δημαγωγία και ότι οι Η.Π.Α. θα λάβουν μέτρα εναντίον εκείνων που θα βοηθήσουν την Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία στη δημιουργία «Μακεδονικού ζητήματος» εις βάρος της Ελλάδος, κάτι που ενίσχυσαν και νεώτεροι Πρόεδροι, πολλά ήδη Νομοθετικά Σώματα,  των Η.Π.Α. και, μεταξύ άλλων, ο ΟΗΕ, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος και η ομολογίες Στάλιν και Δημητρώφ.

            Με την σύσταση της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» δημιούργησαν στα χαρτιά τα ανύπαρκτα συστατικά στοιχεία του «ψευδομακεδονικού έθνους» ήτοι:

1.   Το 1944: Εξουσία: «Μακεδονική Κυβέρνηση - Μακεδονική Βουλή»

2.   Το 1944: Γλώσσα: Το ομιλούμενο στα Σκόπια Βουλγαρικό προφορικό ιδίωμα ονομάσθηκε «Μακεδονική Γλώσσα» και μετά επεξεργασία πολλών μηνών, ανεγνωρίσθη τον Μάϊο 1945 ως «Μακεδονική Γλώσσα». Η πρώτη γραμματική της κυκλοφόρησε το 1952 και το πρώτο φιλολογικό λεξικό το 1961.

3.   Το 1968: Εκκλησία: Ανεκηρύχθη από το αθεϊστικό Κομμουνιστικό κόμμα μόνο στα Σκόπια «Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία».

4.   Το 1969: Ιστορία: Κυκλοφόρησε η τρίτομη Ιστορία «Μακεδονικού ΄Εθνους».

 

Με τον ψευδέστατο ισχυρισμό ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήσαν ΄Ελληνες, πλαστογράφησαν βάναυσα την ιστορία και οικειοποιήθηκαν όλα τα γεγονότα, τα μνημεία, και όλα τα πρόσωπα, που ανά τους αιώνες έδρασαν στη Μακεδονία. 

            Τα Σκόπια που ήσαν α) κατά την αρχαιότητα και την Ρωμαιοκρατία πρωτεύουσα της Δαρδανίας β) κατά την Τουρκοκρατία πρωτεύουσα του Κοσυφοπεδίου και γ) από το 1912-1944 πρωτεύουσα της Νοτίου Σερβίας (Βαρντάσκα), ονομάσθηκαν αυθαίρετα και παράνομα πρωτεύουσα της Μακεδονίας. Η από το 316 π.Χ. κατά τον Στράβωνα μητρόπολις της Μακεδονίας, η Θεσσαλονίκη, ονομάζεται από τους Σκοπιανούς Σολούν με συνέπεια όσοι ακούν ότι ο Απόστολος Παύλος έγραψε επιστολές προς Θεσσαλονικείς να μη γνωρίζουν προς τους κατοίκους ποιάς πόλεως απευθύνεται.

            Επιδιώκουν ήδη να γίνουν μέλος της Ε.Ε. Ο στόχος των όμως αυτός δεν είναι εφικτός, εφόσον δεν εγκαταλείψουν τα κλοπιμαία Ελληνικά ονόματα «Μακεδονία – Μακεδόνες» και δεν αποκτήσουν νέον όνομα όπως άλλως δήλωσε και ο Τομας Ναϊλς ως Υφ. Εξωτερικών των Η.Π.Α. σε κατάθεσή του σε επιτροπή Κογκρέσου, τον Ιούνιο 1992.

            Οι λόγοι που αποκλείουν την ένταξη των με το σημερινό όνομα είναι:

     1) Με τη συνθήκη Μάαστριχτ που ενσωματώθηκε στη συνθήκη Άμστερνταμ, ως νέοι τομείς ενδιαφέροντος της Ε.Ε. είναι η παιδεία και ο πολιτισμός. Με ειδική αναφορά μου, φωτοτυπία της οποίας επισυνάπτω, έθεσα ως πρόβλημα της Ε.Ε το θέμα της ταυτότητος των Μακεδόνων, που είναι ταυτότητα Ελλήνων. Η αναφορά μου και σχετικό βιβλίο διαβιβάσθηκαν σε 9 επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

     2) ΄Ολοι οι γειτονικοί Βαλκανικοί λαοί έχουν αποδοκιμάσει τον Μακεδονισμό των Σκοπιανών ήτοι:

     α) Ο Ζέλεφ ως Πρόεδρος Δημοκρατίας της Βουλγαρίας σε επίσημη επίσκεψή του στη Σουηδία, την 20/6/1993 χαρακτήρισε το ψευδομακεδονικό έθνος «έγκλημα του ΤΙΤΟΪΣΜΟΥ και ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ».

     β) Αρχηγός Αλβανικού Κόμματος των Σκοπίων δημόσια κατηγόρησε τον Πρόεδρο Γκλιγκόρωφ ότι πλαστογραφεί την ιστορία των γειτόνων του και ότι ο Μακεδονισμός του είναι πλασματικός.

     γ) Η Σερβική εκκλησία αλλά και οι Σέρβοι που γνωρίζουν την αλήθεια είναι αντίθετοι προς το τεχνητό αυτό έθνος.

     δ) ΄Ελληνες: Η Δημοκρατία των Σκοπίων με όνομα «Μακεδονία» και τους Σλάβους κατοίκους της ως «Μακεδόνες», προσβάλλει τον Ελληνισμό, δεδομένου ότι στόχος της δημιουργίας της ήταν και διατηρείται σε χάρτες των σχολικών των βιβλίων, η απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα, αλλά και η οικειοποίηση της Ιστορίας και της πολιτιστικής κληρονομίας της Μακεδονίας, που ως Ελληνιστική εποχή επηρέασε την Ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και διότι προσβάλλει και την μνήμη των αειμνήστων Προέδρων 3 Ελληνικών κομμάτων όπως 1) του Μακεδόνα Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, 2) του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ως Πρωθυπουργός, σε επίσημα κείμενά των, δημοσιευμένα στο βιβλίο μου και 3) του Ηλία Ηλιού ως Πρόεδρος της Αριστεράς (ΕΔΑ) με τον δραματικό τίτλο σε επιστολή του «Προσοχή στη Μακεδονία» (Βήμα  17/2/1981), απέκλεισαν με ουσιαστικά επιχειρήματα αποδοχή ονόματος ως Μακεδονία.

     ε) Διότι η Δημοκρατία αυτή με τα κλοπιμαία Ελληνικά ονόματα προσβάλλει κάθε άνθρωπο, στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, που σέβεται την Ιστορική αλήθεια. Όπως αναφέρει σε ειδική μελέτη του 1995 το Ινστιτούτο Εξωτερικών υποθέσεων της Σουηδίας και το Σουηδικό Πανεπιστήμιο Lund με υπογραφή Staffan Stolpe, η ιστορία της Μακεδονίας δεν είναι ιστορία μόνο των Ελλήνων, αλλά και όλων των Ευρωπαίων, δεδομένου ότι οι Μακεδόνες διέδωσαν τον Ελληνικό πολιτισμό εις την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

 

            Με νέα ονομασία θ’ αποκοπούν οι επικίνδυνοι δεσμοί των γειτονικών λαών με τους ομοεθνείς των εις τα Σκόπια, και θα παύσουν οι Σκοπιανοί να προβάλουν τον προκλητικό ισχυρισμό ότι υπάρχουν «Μακεδονικές μειονότητες», γεγονός που δημιουργεί κινδύνους για την ειρήνη, με συνέπεια το 2000 ο Παντίτ Αστάουν, υποψήφιος Διοικητής Ο.Η.Ε στο Κόσοβο, να χαρακτηρίσει τα Σκόπια «Βόμβα των Βαλκανίων».

            Η επωνυμία, που δικαιούνται ιστορικά, είναι «Δημοκρατία της Δαρδανίας», εφ’ όσον τα Σκόπια επί αιώνες ήσαν πρωτεύουσά της 

            Με νέον όνομα, η πολυεθνική αυτή δημοκρατία, απερίσπαστα από επιβουλές γειτόνων, θα μπορέσει να ευημερήσει και να αποτελέσει παράγοντα ειρήνης.

            Μακεδονικό έθνος ούτε υπήρξε ούτε υπάρχει. Οι Μακεδόνες ήσαν ΄Ελληνες, γεγονός που επιβεβαιούται:

     1) Από κείμενα της Παλαιάς και Καινής διαθήκης, από κείμενα αρχαίων συγγραφέων, από Ιστορικά γεγονότα (πολέμους, συνθήκες, Τουρκικές απογραφές και εκλογές) από τη συμμετοχή των Μακεδόνων εις τους Ολυμπιακούς αγώνας και τις Αμφικτυονίες, αλλά και από το γεγονός ότι όλοι οι ΄Ελληνες θεωρούσαν ως κατοικία των θεών των το Μακεδονικό όρος, τον ΄Ολυμπο, και αφετηρία των Μουσών το άλλο Μακεδονικό όρος, τα Πιέρια.

     2) Από το ότι οι Μακεδόνες είχαν με όλους τους ΄Ελληνες την αυτή γλώσσα (την Ελληνική) τους αυτούς Θεούς, τα αυτά Ιερά, τα αυτά ονόματα, τα αυτά ήθη και έθιμα και τα αυτά αρχαία θέατρα, 4 των οποίων υπάρχουν στην Μακεδονία και 2 με Ελληνικές επιγραφές στο νοτιότατο τμήμα της δημοκρατίας των Σκοπίων, που ανήκε στην αρχαία Μακεδονία και το 1912 προσαρτήθηκε στη Σερβία ως Σερβικό έδαφος.

     3) Καταλυτικό τέλος αποδεικτικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι εις το Εθνικό Κέντρο Ερευνών των Αθηνών, είχαν συγκεντρωθεί μέχρι το 1983 και εκδόθηκαν σε βιβλία 5.000 Ελληνικές επιγραφές της Μακεδονίας, επίσης είχαν αποθησαυρισθεί 10.000 ονόματα Μακεδόνων και δεν συμπεριλαμβάνονται πολλές επιγραφές σε νομίσματα και αμφορείς. Εκλήθησαν εις το παρελθόν και καλούνται πάλιν οι Σκοπιανοί και ανά τον κόσμο ανιστόρητοι και αφελείς που παραπλανήθηκαν, να φέρουν έστω μία μόνο επιγραφή της «Μακεδονικής Γλώσσας» για να τους αναγνωρίσουμε ως Μακεδόνες.

            Είναι δεδομένο α) ότι ολόκληρη η ιστορική υποδομή της Βιβλιοθήκης ήταν Ελληνική β) ότι υπήρξε ένας ευλογημένος συγκερασμός δύο μεγάλων πολιτισμών, του Αιγυπτιακού και του Ελληνικού και γ) το γεγονός ότι ο Μεγαλέξανδρος και οι διάδοχοί του ήσαν ΄Ελληνες από τη Μακεδονία, ένα όνομα που δεν μπορεί οποιοσδήποτε να μεταχειρίζεται αυθαίρετα και παράνομα.

            Είναι δεδομένο επίσης ότι ΄Αραβες λόγιοι ήσαν εκείνοι που άρχισαν τον 8ον μ.Χ. αιώνα να μεταφράζουν έργα της αρχαίας Βιβλιοθήκης στα Αραβικά και κυρίως τα Αλεξανδρινά κείμενα των Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και επιστημόνων, τα οποία μετέφεραν στην Ευρώπη όπου μεταφράσθηκαν στα Λατινικά και με την Αναγέννηση έγιναν κτήμα της ανθρωπότητας.

            Χρέος συνεπώς όλων των σεβομένων την ιστορική αλήθεια ανθρώπων, είναι η διαφύλαξη του κύρους της νέας βιβλιοθήκης, το οποίον θίγεται με τα δώρα των Σκοπιανών. Η διατήρηση ιδιαίτερα των βιβλίων των, είναι ασυμβίβαστη με την Ελληνιστική εποχή, της οποίας το όνομα, χωρίς ντροπή, ζήτησαν οι Σκοπιανοί προ ετών την αντικατάσταση σε «Μακεδονική εποχή», για την οικειοποίησή της.

            Η παράδοση συνεπώς εις την νέα Βιβλιοθήκη Αλεξανδρείας βιβλίων γραμμένων σε γλώσσα που κατασκευάσθηκε τεχνητά το 1945 και είναι παραλλαγή της Βουλγαρικής γλώσσας, ως γλώσσας των Μακεδόνων, όταν και οι πέτρες της Αιγύπτου και μέχρι των Ινδιών γνωρίζουν ότι η γλώσσα των δημιουργών της Αρχαίας Ελληνικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας είναι η Ελληνική, αποτελεί προσβολή όχι μόνο του λαού της Αιγύπτου και του Ελληνικού λαού, αλλά και κάθε ανθρώπου με στοιχειώδη ιστορική γνώση και κοινή λογική.

            Είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνήσετε πως μία από τις σημαντικότερες υποχρεώσεις της αναγεννηθείσας Πτολεμαϊκής Βιβλιοθήκης είναι η διατήρηση της ιστορικής αλήθειας σε όλα τα πολιτιστικά και επιστημονικά θέματα. Ως εκ τούτου θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι η αποδοχή μιας προσφοράς ενός αριθμού βιβλίων από τα Σκόπια με την σφετερισμένη Ελληνική επωνυμία «Μακεδονία», αμαυρώνει την φήμη της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας η οποία αποτελεί μεγάλο πολιτιστικό γεγονός του αιώνος.

            Σημαντικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ρόλου της Νέας Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας αποτελεί και το γεγονός ότι απεδόθη και σε δραστηριότητες που υπερβαίνουν τις συνήθεις λειτουργίες και στόχους μιας Βιβλιοθήκης, αφού φαίνεται ότι διευρύνει τους ορίζοντες της, με πρωτοβουλίες που αποβλέπουν στην κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη της μείζονος Μεσανατολικής περιοχής.

            Ως Μακεδόνας, που πολέμησα στο Αλαμέιν και τρέφω ωραίες αναμνήσεις για την Αίγυπτο, στην οποίαν πέρασα περίπου τριάμισυ χρόνια της ζωής μου κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, είχα κάθε λόγο να γίνω ενθουσιώδης παρατηρητής όλων των σταδίων της ανέγερσης της Βιβλιοθήκης, των εγκαινίων και των διαφόρων προγραμμάτων που ακολούθησαν και καταλαβαίνω πόσο υπερήφανος πρέπει να αισθάνεστε ως διάδοχος των Πτολεμαίων Βιβλιοθηκαρίων.

            Ίσως θα άρμοζε εδώ να αναφερθούμε στη σοφή ρήση του Κ.Π. Καβάφη «Ο θάνατος των πολιτικών ή διεθνών ζητημάτων είναι η λήθη».

            Παρακαλώ δεχτείτε τις πλέον ειλικρινείς ευχές μου για κάθε επιτυχία στο υψηλό και δυσχερές έργο σας, μαζί με τη μεγάλη μου εκτίμηση.